Zostałeś zalogowany. Za X sek. strona zostanie przeładowana.

Na naszej stronie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z witryny bez zmian ustawień oznacza, że akceptują Państwo otrzymywanie tych plików. Wyłącz komunikat
Logo NInA
, fot. Stefan Okołowicz
Powrót

Polski Szekspir współczesny | Seria DVD

W ramach serii Polski Szekspir współczesny NInA zarejestrowała, wydała na DVD oraz udostępniła w NINATECE Burzę Krzysztofa Warlikowskiego, H. Jana Klaty oraz 2007. Macbeth Grzegorza Jarzyny.

H. | Jan Klata

Reżyser umieścił spektakl w ważnym historycznie, ale też dwuznacznym miejscu – Stoczni Gdańskiej. Widzowie kilkakrotnie w czasie spektaklu wędrują po terenach doków; widzą suwnicę Anny Walentynowicz, plakat odwołujący się do pierwszych wolnych wyborów, ale też chaszcze, opustoszałe hale, zardzewiałe maszyny. Hamlet Jana Klaty nie dławi się powietrzem, nie wierzy w kryształowe pojęcia; ręce mu nie drżą, przeciwnie, gra z Horacym i White Stripes w turbogolfa – grę o podwyższonej agresji.

Tytułowy bohater, sprowadzony do symbolicznego H., traci jakby na ważności, a ta przenosi się na sprawę Hamleta – współczesność bliższą widzom. Bardzo dosłownie. Duch Ojca zjawia się na białym koniu, w husarskiej zbroi, przez co symbolika dawnych polskich romantycznych mitów zderza się z Polską po przełomie 1989 roku. Wizja jest dość smutna i groteskowa: Hamlet nie naprawi królestwa, Klaudiusz może je tylko przepić czy zatańczyć na stole, a Gertruda ugania się za dużo młodszym kochankiem.

 

H., reż. Jan Klata.

2007. Macbeth | Grzegorz Jarzyna

Akcja dramatu Szekspira przeniesiona zostaje w czasy współczesne, do amerykańskiej bazy wojskowej w Iraku. Macbeth, dowodzący brawurową i niezbyt honorową akcją militarną, przeprowadzoną podczas muzułmańskiej modlitwy, morduje przywódców arabskich rebeliantów. Jego czyn, doceniony przez generała Duncana, to pierwsze z pasma brutalnych morderstw, których dopuści się ambitny wojskowy, podjudzany przez bezwzględną małżonkę i własne, rosnące w szalonym tempie aspiracje. 

Grzegorz Jarzyna sięgnął po jeden z najsłynniejszych dramatów Szekspira, tworząc widowisko będące swoistym połączeniem teatru i filmu. Wprowadzając odwołania do kina i telewizyji, osiągnął szczególne napięcie między fikcją i realnością, między kinem a teatrem. Przepisując Szekspira, Jarzyna nie tylko uwspółcześnił realia i zmienił miejsce akcji. Napisał też od nowa, opierając się na Szekspirowskich wątkach, część dialogów i scen.  

Telewizyjna wersja spektaklu powstała w lipcu 2006 roku, na miesiąc przed wyburzeniem hali dawnych zakładów Waryńskiego na warszawskiej Woli, w której 2007: Macbeth prezentowany był od premiery. Nowa odsłona wiernie oddaje treść i atmosferę pierwowzoru, chociaż spektakl został skrócony. Autorka zdjęć, Jacqueline Sobiszewski, starała się w pełni wykorzystać możliwości kamery. Dzięki filmowym zbliżeniom, montażowi oraz dodatkowym efektom dźwiękowym intymność i dynamika wielu scen zyskały na ostrości, a klaustrofobiczne wnętrza, po których snuje się coraz bardziej ulegający psychozie Macbeth, pozwoliły tym dobitniej podkreślić jego graniczne stany psychiczne.  

 

2007. Macbeth, reż. Grzegorz Jarzyna.

Burza | Krzysztof Warlikowski

W teatrze elżbietańskim publiczność nawiązywała bezpośredni kontakt z aktorami. Warlikowski podtrzymuje ten pomysł, nadaje mu tylko nieco inny kontekst; ważniejsza – inaczej niż w przypadku elżbietańskiej sceny – staje się przestrzeń prywatna. Widzimy reakcje widzów naturalnie wpisujące się w spektakl. Reżyser podkreśla więź sceny i widowni przez ujednolicenie czasu, łączenie realności z fikcją. Element scenografii – drewniana ściana, w delikatny, acz sugestywny sposób odnosi się do wydarzeń w Jedwabnem. Jak pisze Grzegorz Niziołek w tekście towarzyszącym płycie DVD: 

,,
Warlikowski mówił, że pracując nad Burzą miał w pamięci Jedwabne. Nie czyni jednak z Burzy głosu w tej dyskusji, po prostu umieszcza dramat Szekspira w pewnej przestrzeni społecznej, odziera go z konwencjonalnego optymizmu. Realne zdarzenie stwarza dla aktorów i widzów przestrzeń oporu, niewygody, wciąż przesuwających się i umykających znaczeń. Pozwala uświadomić sobie na przykład to, jakie emocje mogą budzić zbrodnie przeszłości (bo o nich przecież mówi szekspirowska Burza), co oznacza ślub między dziećmi dawnego kata i dawnej ofiary oraz jakiego wysiłku duchowego wymaga akt wybaczenia.
,,

 

Burza , reż. Krzysztof Warlikowski.

Zobacz również