Zostałeś zalogowany. Za X sek. strona zostanie przeładowana.

Logo NInA
fot. Brandon Warren, flickr, CC BY-NC 2.0
Powrót

Świąteczna paczka od Ninateki | 2016

W Święta, zamiast oglądać Kevina i Familiadę, rozpakuj internetową Paczkę Świąteczną Ninateki – zestaw znakomitych premier fabularnych, dokumentalnych i teatralnych, które udostępnimy online w dniach 16–30 grudnia.
Data
od: PT   16 / 12 / 2016
do: PT   30 / 12 / 2016
Godzina
10:00
23:59
Miejsce
Ninateka.pl
Wydarzenie online

Wystarczy wejść na portal Ninateka i wybrać dla siebie coś z poniższej listy:

Mój Nikifor, reż. Krzysztof Krauze, 2004

Pewnego dnia w pracowni malarza i dekoratora Mariana Włosińskiego zjawia się niepozorny, przygarbiony mężczyzna. To Epifaniusz Drowniak zwany Nikiforem, słynny malarz prymitywista. Artysta jest samotnym i schorowanym analfabetą, cierpiącym na zaburzenia mowy i słuchu. Wizyta na zawsze odmieni życie Włosińskiego, który rezygnuje z planów rodzinnych i zawodowych i podejmuje się opieki nad zniedołężniałym malarzem.

Film Krzysztofa Krauzego to oparta na faktach opowieść o ostatnich latach życia jednego z najsłynniejszych na świecie prymitywistów i twórców sztuki naiwnej. Na szczególną uwagę zasługuje wcielająca się w postać malarza aktorka Krystyna Feldman, która po raz pierwszy i jedyny w życiu, w wieku osiemdziesięciu ośmiu lat, wcieliła się w główną rolę w filmie fabularnym. Obraz zdobył wiele nagród w kraju i zagranicą, m.in. na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, i na międzynarodowych festiwalach filmowych w  Karlovych Varach, Manili, Valladolid i Chicago.

Boisko bezdomnych, reż. Kasia Adamik, 2008

Jacek Mróz (Marcin Dorociński) był w młodości świetnie zapowiadającym się młodym piłkarzem. Szanse na sławę i wielką karierę piłkarską pogrzebała jednak poważna kontuzja. Jego dorosłe życie to pasmo zawodów i porażek. Nie potrafi odnaleźć się w roli trenera, kłopoty z alkoholem i ataki agresji przekreślają też szanse na pracę w charakterze nauczyciela wychowania fizycznegoWF-u i rzutują na życie osobiste. Załamany, pozbawiony nadziei Mróz trafia do Warszawy, gdzie zasila szeregi bezdomnych zamieszkujących okolice Dworca Centralnego. To tutaj szansę na odzyskanie godności i lepsze życie po raz kolejny daje mu piłka nożna. Rozpoczyna się mozolna praca, dzięki której zbieranina życiowych rozbitków zamienia się w głodną sukcesu drużynę, która ma reprezentować Polskę na Mistrzostwach Świata Bezdomnych.

Film Katarzyny Adamik inspirowany jest prawdziwymi wydarzeniami i dotyka problematyki losu ludzi wykluczonych społecznie. Na uwagę zasługuje znakomita obsada: obok Marcina Dorocińskiego w filmie wystąpili m.in. Jacek Poniedziałek, Bartłomiej Topa, Eryk Lubos i krytyk kulinarny Maciej Nowak. Film spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności i zdobył wiele nagród, m.in. na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, Festiwalu Filmu Polskiego w Ameryce i na festiwalu Camerimage.

Ki, reż. Leszek Dawid, 2011

Bohaterką filmu jest 30-letnia Kinga, zwana Ki, mama 2-letniego Piotrusia, czyli Pio. Ta młoda, z pozoru niezaradna kobieta ma swoje sposoby, aby wszyscy wokół pomagali jej w codziennych obowiązkach, choć ona nie ma zamiaru dawać im za to nic w zamian. Bezceremonialnie wprowadza się z dzieckiem do mieszkania przyjaciółki i prosi koleżanki o opiekę nad synkiem, podczas gdy sama wieczorami imprezuje. Ki zręcznie gra też w kotka i myszkę z opieką społeczną i bez skrupułów pozbywa się ze swojego życia ojca dziecka, Anto, równie niedojrzałego jak ona, by wkrótce pozwać go o alimenty.

Fabularny debiut Leszka Dawida został ciepło przyjęty przez widzów i krytykę – film otrzymał m.in. Nagrodę Główną w Konkursie Polskich Filmów Fabularnych „Off Camera” w Krakowie, a reżyser – nominację do Orła w kategorii odkrycie roku. Największe brawa zebrała jednak Roma Gąsiorowska jako Ki – aktorka zdobyła za swoją rolę m.in. statuetkę Złotych Lwów w Gdyni, Złotą Kaczkę od czasopisma „Film” oraz nominację do nagrody filmowej Orzeł.

Miłość, reż. Filip Dzierżawski, 2013

Tytułowa „Miłość” to nazwa aktywnego w latach 90. gdańskiego zespołu yassowego, , którego członkami byli Mikołaj Trzaska, Tymon Tymański, Leszek Możdżer, Maciej Sikała i nieżyjący już Jacek Olter. Kilka lat po ostatecznym rozpadzie grupy, muzycy spotykają się ponownie; mają wystąpić razem na Off Festivalu. Filip Dzierżawski towarzyszy im z kamerą podczas przygotowań. W swoim filmie pokazuje w ten sposób nie tylko historię zespołu, ale również złożony obraz relacji pomiędzy muzykami. Spotkanie po latach nie jest łatwym doświadczeniem, pytania, które padają ze strony reżysera filmu, też nie należą do łatwych. „Bohaterowie Dzierżawskiego nie boją się tych pytań. Potrafią przyznać się do własnej małości i niedojrzałości, nie zamykają się nawet na najbardziej przykre odpowiedzi. To bohaterowie są siłą napędową Miłości. Fascynujący, piekielnie zdolni, żywiołowi i niedoskonali”– pisze Bartosz Staszczyszyn na culture.pl.

Reżyser przeplata  w dokumencie biograficzną opowieść z ujęciami z prób, fragmentami utworów, wypowiedziami samych artystów i materiałami archiwalnymi z lat 90. Film otrzymał Złotego Lajkonika na Krakowskim Festiwalu Filmowym w 2013 roku.

Ja, Feuerbach, reż. Piotr Fronczewski (2016)

Reżyserski debiut Piotra Fronczewskiego, który w 2013 roku wystawił w stołecznym Teatrze Ateneum głośną sztukę niemieckiego dramaturga Tankreda Dorsta i sam wystąpił w tytułowej roli. W ten sposób powtórzył to, czego w 1988 roku podjął się Tadeusz Łomnicki, wystawiając Feuerbacha w Teatrze Dramatycznym i tworząc wówczas jedną ze swoich najlepszych kreacji aktorskich.

Feuerbach, wybitny aktor „starej daty”, wraca na deski teatru po latach nieobecności na scenie. Choć to dla niego – doświadczonego i cenionego niegdyś artysty – ogromne upokorzenie, przyjmuje zaproszenie reżysera Lataua i stawia się na casting, niczym debiutant. Niestety, okazuje się, że czeka na niego tylko młody i arogancki asystent reżysera (Grzegorz Damięcki), który nie tylko nie wie, z kim ma do czynienia, ale też nie wydaje się szczególnie zainteresowany tym, co aktor ma do zaoferowania. A Latau coraz bardziej się spóźnia…

Sztuka Dorsta jest gorzką opowieścią o dylematach i ryzyku, jakie niesie ze sobą każdy powrót po długiej nieobecności, który może równie dobrze okazać się zwycięstwem, jak porażką. To także przenikliwy traktat o istocie teatru, w którym „nowe” nieustannie zmaga się ze „starym” i trudno ocenić, które wartości zasługują na ocalenie, a które powinny odejść w zapomnienie.

Zobacz również